Słowniczek
odzieżowy.

Fullprint Fabric Lasered Label: zadrukowany emblemat materiałowy wycinany laserowo i nanoszony termicznie na odzież.

Osobny element dekoracyjny mocowany do odzieży, np. fragment materiału albo haftowany emblemat. Sposób mocowania dobiera się do projektu.

Gotowy model odzieży bez nadruku lub innego znakowania, który może być bazą kolekcji, odzieży firmowej albo personalizacji.

Elementy identyfikacji marki na produkcie i opakowaniu: np. logo, metki, naszywki lub zawieszki.

Opis założeń projektu: jaki produkt chcesz wykonać, dla kogo, w jakiej liczbie i jak ma wyglądać. Możesz dołączyć zdjęcia, szkic lub produkt wzorcowy.

Sterowana cyfrowo maszyna do cięcia materiału według przygotowanego układu kroju. Rodzaj maszyny i narzędzia dobiera się do materiału oraz projektu.

Proces odwzorowania istniejącego szablonu odzieżowego w systemie komputerowym.

Najczęściej wykorzystywana jest wtedy, gdy konstrukcja istnieje już w formie papierowej, ale potrzebna jest jej cyfrowa wersja do dalszej pracy produkcyjnej.

Nadruk z efektem wypukłości, uzyskiwany dzięki farbie lub materiałowi, który zwiększa objętość podczas utrwalania.

Direct to Film: grafika jest drukowana na folii transferowej, a następnie przenoszona na materiał przy użyciu temperatury i nacisku.

Direct to Garment: drukowanie grafiki bezpośrednio na odzieży farbami przeznaczonymi do tekstyliów. Dobór materiału i przygotowanie powierzchni wpływają na rezultat.

Materiał zbudowany z połączonych oczek przędzy. Często stosowany w T-shirtach i bluzach; jego rozciągliwość zależy od splotu i składu.

Krój i ogólna forma ubrania, np. klasyczna, dopasowana lub oversize. Określa sposób, w jaki odzież układa się na sylwetce.

Popularny format pliku umożliwiający wymianę cyfrowych konstrukcji i szablonów pomiędzy różnymi programami używanymi w branży odzieżowej.

Plik DXF może zawierać kształty poszczególnych elementów konstrukcji wraz z informacjami potrzebnymi do dalszej pracy.

Dla Klienta oznacza to przede wszystkim możliwość przekazania cyfrowej konstrukcji do producenta bez konieczności wysyłania papierowych szablonów.

Jeżeli posiadasz konstrukcję w formacie DXF, możemy zweryfikować jej kompatybilność z naszym systemem.

Jeżeli otrzymałeś od konstruktora pliki opisane jako RULL, prześlij je razem z konstrukcją do UJ14. Zweryfikujemy możliwość ich wykorzystania lub konwersji do formatu odpowiedniego dla produkcji.

Konstrukcja przeniesiona z wersji fizycznej, np. papierowych szablonów, do postaci cyfrowej.

Proces ten nazywany jest digitalizacją konstrukcji.

Dzięki digitalizacji papierowy szablon może zostać wprowadzony do specjalistycznego programu komputerowego, a następnie:

• poprawiany,
• stopniowany,
• archiwizowany,
• przesyłany elektronicznie,
• wykorzystywany do tworzenia układów kroju,
• przygotowany do automatycznego krojenia.

Jeżeli posiadasz wyłącznie papierowe szablony, nie zawsze oznacza to konieczność tworzenia konstrukcji od początku, w wielu przypadkach można je zdigitalizować.

Nadruk zaprojektowany tak, aby znalazł się w określonym miejscu wykroju lub gotowej odzieży. Wymaga dopasowania grafiki, konstrukcji i cięcia.

Masa materiału określana najczęściej w gramach na metr kwadratowy, np. 180 g/m² lub 320 g/m².

Gramatura wpływa na ciężar i charakter materiału, ale sama w sobie nie określa jego jakości.

Znakowanie za pomocą nici. Grafikę przygotowuje się do pracy maszyny hafciarskiej; drobne detale i litery wymagają dostosowania do tej techniki.

Haft z wyraźną objętością, często wykonywany z użyciem podkładu pod ściegi. Nie każdy projekt nadaje się do tej technologii.

Mięsisty, pętelkowy haft o miękkiej powierzchni, kojarzony m.in. z literami i emblematami na odzieży typu varsity.

Techniczne opracowanie kształtu, wymiarów i proporcji produktu. Konstrukcja określa, jak mają wyglądać poszczególne części ubrania i jak połączą się w gotowy produkt.

Zmiana wymiarów materiału, np. pod wpływem prania, temperatury lub procesów wykończenia. Uwzględnia się ją przy przygotowaniu produktu i zapasu materiału.

Odzież i inne produkty związane z marką, wydarzeniem, artystą lub społecznością. Mogą służyć sprzedaży, promocji lub identyfikacji zespołu.

Minimum Order Quantity, czyli minimalna ilość zamówienia.

W UJ14 MOQ może różnić się w zależności od tego, czy korzystasz z gotowej konstrukcji UJ14, czy realizujesz własny, indywidualny produkt.

Niewielkie oznaczenie umieszczone na szablonie, które podczas szycia pomaga prawidłowo połączyć ze sobą poszczególne części produktu.

Dzięki nim szwalnia wie np., w którym miejscu rękaw powinien zostać połączony z korpusem.

Elementy wykonywane specjalnie dla konkretnej marki lub projektu, np.:

• nadruk,
• haft,
• aplikacja,
• metka,
• naszywka,
• indywidualne opakowanie.

Produkcja lub znakowanie po otrzymaniu zamówienia. Zakres obsługi, dostępne modele i warunki ustalane są indywidualnie.

Cały proces rozwoju produktu od pierwszego pomysłu do wersji przygotowanej do produkcji seryjnej.

Miejsce na konstrukcji określające ważny wymiar lub położenie danego elementu.

Punkty konstrukcyjne pomagają zachować odpowiednie proporcje produktu oraz prawidłowo przygotować kolejne rozmiary.

Cięcie z wykorzystaniem odczytu znaczników lub obrazu nadruku. Pozwala dopasować linię cięcia do grafiki na materiale.

Wycinanie elementów odzieży z wielu ułożonych na sobie warstw materiału. Pozwala przygotować powtarzalne części do produkcji seryjnej.

Rozmiar, na którym przygotowywana i zatwierdzana jest podstawowa konstrukcja produktu przed wykonaniem pozostałych rozmiarów.

Pierwsza fizycznie wykonana sztuka produktu przygotowywana przed rozpoczęciem produkcji seryjnej.

Służy do sprawdzenia konstrukcji, proporcji, materiału, sposobu szycia i ogólnego wyglądu produktu.

Technika, w której farba przechodzi przez przygotowane sito na materiał. Przy projektach wielokolorowych zwykle przygotowuje się osobne sito dla każdego koloru.

Proces przygotowania kolejnych rozmiarów na podstawie zaakceptowanej konstrukcji bazowej.

Nie polega na prostym proporcjonalnym powiększeniu lub zmniejszeniu całego ubrania - poszczególne punkty konstrukcyjne są odpowiednio przesuwane, aby zachować właściwe proporcje.

Technika, w której barwnik pod wpływem temperatury wnika we włókna poliestrowe lub odpowiednią powłokę. Możliwość użycia zależy od składu i koloru podłoża.

Gotowy element wynikający z konstrukcji, według którego wycinana jest konkretna część produktu, np. przód, tył, rękaw, kaptur czy kieszeń.

Jeden model odzieży składa się zazwyczaj z wielu osobnych szablonów.

Dokumentacja techniczna produktu.

Może zawierać m.in. rysunki techniczne, tabelę wymiarową, opis materiałów, kolorów, dodatków, metek, sposobu szycia, nadruków, haftów i innych elementów produktu.

Tech pack opisuje produkt, natomiast konstrukcja pozwala go wykroić i uszyć.

Barwienie materiału z miejscowym ograniczeniem dostępu barwnika, np. przez wiązanie. Daje nieregularne przejścia kolorów i wzory.

Materiał powstający przez przeplatanie dwóch układów nitek: osnowy i wątku. Jej właściwości zależą od splotu, składu i wykończenia.

Sposób rozmieszczenia wszystkich elementów konstrukcji na określonej szerokości materiału.

Można porównać go do układania puzzli, szablony rozmieszczane są w taki sposób, aby wykorzystać materiał możliwie efektywnie i ograniczyć ilość odpadów.

W produkcji seryjnej marker może obejmować jednocześnie wiele rozmiarów danego produktu.

Wykończenie zmieniające wygląd lub chwyt odzieży, aby uzyskać efekt sprania. Ostateczny rezultat zależy od materiału, barwienia i procesu.

Dodatkowa ilość materiału ponad teoretyczne zużycie potrzebne do wykonania zamówienia.

Zapas uwzględnia między innymi:

• sample,
• próby,
• kurczliwość materiału,
• ewentualne wady,
• straty powstające podczas krojenia i produkcji.